سالروز درگذشت دکتر علی شریعتی را به همه دوستداران ایشان تسلیت عرض می کنم.

به همین مناسبت یکی از نثرهای شاعرانه دکتر را تقدیم شما می کنم.

*من در همه زندگی جز نثر و شعر،

سرمایه ای و اندوخته ای ندارم.

وارث نثرهایم مردمند

_که همیشه دوستشان داشته ام _

و وارث شعرهایم روح این صومعه است

که مرا دوست می دارد.

نثرها را برای مردم گفته ام، ازمردم است.

وشعرها را در این صومعه سروده ام،

واز روح اسرار آمیز و لطیف صومعه است،

نثر هایم در سینه مردم خواهد ماند،

و شعر هایم در دل صومعه هرگز فراموش نخواهد گشت.

ومن که در زندگی جز شعر و نثر نیندوختم،

این چنین جاودانی خواهم گشت.

پس چرا از مرگ بترسم؟ *

                          *یادش گرامی و راهش پر رهرو *